Trzy byty: wizja, emocja i wykonawcza materia. Duch kina Andrzej Wajda, serce muzyki Wojciech Kilar i ciało wykonawcze Zespół Pieśni i Tańca Śląsk stapiają się w jedno sceniczne doświadczenie. Nie jest to spektakl biograficzny. To opowieść o ludzkiej drodze prowadzonej etapami: od narodzin, przez czas i wybór, ku doświadczeniu wspólnoty i ciszy. O człowieku zanurzonym w historii i w sobie samym.
Wajda jest tu umysłem i kierunkiem. Jego kino wyznacza ramę sensu. To myślenie o wygnaniu i powrocie, o przemianie, o tożsamości, o wspólnocie wystawionej na próbę czasu. Obrazy Wajdy nie są cytowane dosłownie. Są obecne jako duch i sposób patrzenia na człowieka idącego przez życie.
Kilar jest sercem projektu. Jego muzyka stanowi trzon całej koncepcji: monumentalna, skupiona, nasycona sacrum. Spina świat filmu z żywą materią sceny, niesie wspólnotowy puls i nadaje całości duchową grawitację. To ona organizuje rytm przejść, buduje napięcie i otwiera przestrzeń sensu. W spektaklu usłyszymy najpiękniejsze kompozycje Wojciecha Kilara, pochodzący m.in. z filmów „Trędowata”, „Ziemia obiecana” czy „Pianista”.
Śląsk jest ciałem tej idei. Głosem, ruchem, tańcem i zbiorową obecnością. Tradycja nie zostaje tu zamknięta w ramie folkloru, lecz staje się żywą tkanką teatru: gest, który waży, krok, który pamięta, pieśń, która niesie wspólnotę. Dzięki wykonawcom wizja Wajdy i emocja Kilara materializują się w realnym, fizycznym doświadczeniu sceny.
Z ducha, serca i ciała powstaje byt. Byt obecny. Nie gra roli. Nie udaje symbolu. Po prostu jest. Widz zostaje wciągnięty w ten proces bez zaproszenia, jakby samo wydarzenie otwierało mu drzwi do wnętrza. Gdy triada stapia się w jedną całość, otwiera się szczelina w czasie – moment, w którym człowiek doświadcza siebie jako części większego porządku, jakby na chwilę dotykał jednocześnie początku i własnego kresu.
Forma spektaklu wyrasta z połączenia tańca ludowego i współczesnego, dramaturgii teatralnej oraz śpiewu chóru. Wszystkie te elementy tworzą jedną sceniczną materię, w której obraz, dźwięk i ciało pracują równolegle, budując wspólną narrację.
„Wajda Kilar Śląsk” nie składa się z cytatów. Przekłada sensy kina na język sceny: obraz uruchamia pamięć, muzyka unosi, ciało ucieleśnia. To koncert-spektakl o człowieku zanurzonym w historii, szukającym sensu między pierwszym oddechem a ostatnią ciszą.
Spektakl ma formę widowiska multimedialnego, realizowanego przez artystów baletu, chóru i orkiestry Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny, w pełnym składzie artystycznym.
koncepcja, reżyseria, scenariusz, kostiumy – Jarosław Świątek
